Autor artykułu analizuje bezpieczeństwo infrastruktury krytycznej z punktu widzenia odporności instytucjonalnej obejmującej nie tylko rozwiązania techniczne, lecz także mniej widoczne mechanizmy funkcjonowania organizacji odpowiedzialnych za zarządzanie kry zysowe. Punktem wyjścia jest założenie, że zdolność do utrzyma nia podstawowych funkcji w warunkach zakłóceń wynika zarówno z formalnych procedur, jak i z praktyk działania, relacji oraz wie dzy milczącej, które w ograniczonym zakresie podlegają regulacjom i standaryzacji. Celem artykułu jest ukazanie, że ukryty wymiar odporności jest ważny dla bezpieczeństwa infrastruktury krytycz nej, pomimo że jego znaczenie bywa marginalizowane w polity kach bezpieczeństwa. Przyjęta hipoteza zakłada, że bezpieczeństwo infrastruktury zależy od zdolności instytucji do funkcjonowania w warunkach niepewności, zwłaszcza od „cichej odporności insty tucjonalnej” ujawniającej się poza formalnymi procedurami. Za stosowaną metodą badawczą jest jakościowa analiza literatury oraz studia przypadków dotyczące wybranych sytuacji kryzysowych.