Celem artykułu jest analiza roli ochotniczych grup dyspozycyjnych w polskim systemie ratownictwa ze szczególnym uwzględnieniem ich miejsca w strukturze bezpieczeństwa wewnętrznego państwa. Autorka wskazuje na znaczenie oddolnych inicjatyw obywatelskich w kontekście rosnącej liczby zagrożeń o charakterze niemilitarnym, w tym hybrydowym. Punktem wyjścia jest założenie, że grupy te mimo nieformalnego statusu i ograniczonych zasobów mogą realnie wspierać działania instytucji publicznych, zwłaszcza na etapie pierwszej reakcji kryzysowej. W tekście omówiono aktualne podstawy prawne, w tym ustawę z 5 grudnia 2024 roku o ochronie ludności, oraz przytoczono wybrane przykłady praktycznego zaangażowania ochotników, m.in. w czasie pandemii COVID-19. Autorka poddaje krytycznej analizie wyzwania, przed którymi stoją ochotnicze grupy dyspozycyjne, w tym problemy związane z finansowaniem, dostępem do szkoleń i sprzętu, a także stabilnością kadrową. Wskazała również na konieczność systemowego uregulowania tej formy aktywności społecznej oraz możliwości jej integracji z lokalnym systemem zarządzania kryzysowego. Artykuł ma charakter przeglądowy, powstał na podstawie analizy literatury, dokumentów strategicznych i wybranych przykładów działań lokalnych