Wojna na Ukrainie i związane z nią doświadczenia dotyczące zarówno wykorzystania nowych technologii (w tym dronów i przeciwdziałania dronom), jak i dotychczasowego uzbrojenia, skali używanej amunicji (w tym artyleryjskiej) i broni rakietowej (w tym systemów przeciwlotniczych i przeciwrakietowych), a także zagrożenie rosyjskim ekspansjonizmem i osłabieniem poziomu postrzegania dotychczasowego zaangażowania Stanów Zjednoczonych Ameryki w zapewnienie bezpieczeństwa Europie doprowadziły organy Unii Europejskiej do podjęcia wielu inicjatyw legislacyjnych mających być odpowiedzią na te wyzwania i doświadczenia. Najnowszą z nich jest inicjatywa ReArm Europe przemianowania wkrótce po jej ogłoszeniu na Readiness 2030 (Gotowość 2030) zakładająca większą centralizację i niezależność UE w dokonywaniu zakupów uzbrojenia przez państwa członkowskie i dla nich. Zakłada się, że zakupy finansowane ze środków UE muszą być w określonej, bardzo wysokiej części produkowane z komponentów wytworzonych na obszarze państw członkowskich UE. Działania wykluczające lub ograniczające udział zamówień i komponentów uzbrojenia spoza UE ze względu na aktualną strukturę i zdolności polskiego przemysłu zbrojeniowego oraz źródła pochodzenia transferu technologii do tego przemysłu mogą stanowić istotne ryzyko dalszego ograniczenia możliwości polskiego przemysłu obronnego oraz dokonywania w jego zakładach zakupów na potrzeby polskich sił zbrojnych.