Zmiana systemu obronnego wprowadzona w Polsce w 2022 roku opiera się na zapisach nieaktualnej strategii, a przede wszystkim nie wnosi efektu synergii. Ostatnie zmiany prawa ukierunkowano na wybrane skutki, a nie na przyczyny, dlatego nie udało się uzyskać przełomowych zdolności ani też optymalnego poziomu mobilizacji czy wzmocnienia potencjału narodowego. Cel zmian systemu obronnego Rzeczypospolitej Polskiej to osiągnięcie takiego zorganizowania, czyli połączenia systemów, zdolności i procesów (państwa oraz wspólnoty społecznej), żeby dochodziło do wzmocnienia państwa oraz wzrostu odporności społecznej w procesie sterowania i realizacji strategii. Zmiana zasad dotyczących organizacji systemu obronnego okazała się nieprzygotowana, a w okresie przejściowym przyczyniła się do obniżenia zdolności (efekt zmiany). Nie powoduje też optymalnej kumulacji zasobów obronnych ani nie buduje ekosystemu rozwoju, a także obrony Polski (patrz: samowystarczalność, odtwarzanie rezerw, rozwój własnych zdolności). Wprowadzenie nowej ustawy dotyczącej obrony cywilnej utrzymuje brak systemowego połączenia funkcji (i w czasie) z działaniem SZ RP, rozwiązaniami określonymi dla stanów nadzwyczajnych, sytuacji (nie stanów) kryzysowych i wojny. Za nieuzasadnione należy uznać także dalsze powiększanie zadań, odpowiedzialności i wprowadzanie nowych form działania SZ RP w obszarze bezpieczeństwa wewnętrznego (w tzw. wspieraniu) – przy każdej okazji oraz alokacji niewystarczających i traconych bezpowrotnie zasobów.