Publikacja dotyczy prawa do kłamstwa sprawcy przestępstwa, późniejszego podejrzewanego, podejrzanego, oskarżonego i wreszcie skazanego niewątpliwie należy do kontrowersyjnych, gdyż traktuje prawo do kłamstwa wymienionych osób wyłącznie jako środek obrony, a więc niewyczerpujący znamion zarówno przestępstwa poplecznictwa, jak i innych przestępstw służących uniknięciu odpowiedzialności karnej, utrudnieniu prowadzonego postępowania, symulowaniu choroby czy wykorzystywaniu dokumentów zawierających nieprawdziwe treści. Rozważa, czy w wyjaśnieniach czy to fałszywym samooskarżeniu lub też kłamliwym obciążaniu niewinnych osób stanowi nadużycie prawa do obrony i jest podstawą do ścigania karnego, w tym także przestępstw z oskarżenia prywatnego, np. zniesławienia. Oparta została na obserwacji praktyki, w tym wykorzystywania przez nią pozyskanych nielegalnie treści zawartych w dokumentach, nośnikach, komputerach czy z cyberprzestrzeni. Zwraca uwagę, że decydujący o odpowiedzialności karnej jest zamiar sprawcy przestępstwa zmierzający do uniknięcia odpowiedzialności i poniesienia kary, który niejako ma swój początek w chwili jego popełnienia, a kończy się z datą odbycia kary.