Wdrożenie systemów opartych na sztucznej inteligencji do obszarów funkcjonowania sił zbrojnych tworzy nowe zdolności, które w dużym stopniu odciążają dotychczas wykorzystywane mechanizmy. Wskazano szanse dla sił zbrojnych wynikające z użycie sztucznej inteligencji, jednocześnie podkreślono wyzwania, jakie tworzy użycie tej zaawansowanej technologii. Celem artykułu jest przedstawienie potencjału implementacji sztucznej inteligencji na potrzeby wojska i zestawienie go z treścią wygenerowaną podczas wywiadu przez Chat GPT, w odpowiedzi na pytania dotyczące różnych obszarów wykorzystania sztucznej inteligencji na potrzeby wojska. Ponadto autor zaproponował skalę autonomii sztucznej inteligencji, a także zdefiniował trzy zasadnicze obszary, które należy opanować, żeby swobodnie posługiwać się sztuczną inteligencją bez obaw o ryzyko jej niepożądanego działania. Wykorzystano metodę analityczną do wyodrębnienia obszarów zastosowania sztucznej inteligencji na potrzeby armii i wskazania potencjalnych kierunki jej wdrożenia. Zastosowano syntezę, żeby zaproponować skalę autonomiczności systemu względem decyzji człowieka. Posłużono się metodą wywiadu eksperckiego do zbadania jak sztuczna inteligencja ocenia własny potencjał do wykorzystania na potrzeby wojska. We wnioskach wskazano, że treści generowane przez sztuczną inteligencję względem swojego własnego zastosowania w obszarze funkcjonowania wojska są zaawansowane, a Chat GPT może stanowić wartościowe narzędzie informacyjne, jako jedno z istotnych źródeł budowania świadomości sytuacyjnej. Analiza przeprowadzona przez autora, a także wskazania samej sztucznej inteligencji świadczą o wielu korzyściach implementacji sztucznej inteligencji w siłach zbrojnych. Jednocześnie należy mieć świadomość wielu zagrożeń z tym związanych, ze względu na podatności, jakie to rozwiązanie obecnie tworzy